Volgens Paul Boersma, in zijn artikel ‘Narticaal’ in Narthex, jrg. 6, nr.1., kan het woord ‘narthicaal’ opgenomen worden in de volgende editie van Van Dale. Hij komt hiertoe na het lezen van het artikel ‘Hier sta ik! Waar sta jij?’, te vinden op deze weblog, waarin ik mijn visie geef op hoe levensbeschouwelijk onderwijs vormgegeven zou moeten worden.
Hoe ben ik tot deze stellingname gekomen? Heel simpel. Ter afsluiting van het college ‘Religieuze socialisatie’, gegeven door Bert Roebben, waarin het narthicaal perspectief uitgebreid ter sprake is gekomen, werd ons gevraagd een paper te schrijven over onze visie op het vak. Dit heeft geresulteerd in ‘Hier sta ik! Waar sta jij?’
Ik draag de visie van Bert een warm hart toe. Ik bewonder zijn bezieling, enthousiasme en betrokkenheid. Ik ben alleen van mening dat deze visie niet overeenkomt met de werkelijkheid. Zeker niet in Nederland.
Het heeft geen zin om in de narthex te blijven hangen en te wachten op die ene jongere die, nieuwsgierig geworden naar dat vreemde gebouw waar zo weinig mensen naar toe gaan, eens een kijkje komt nemen.
Maar hoe dan jongeren te bereiken? Door het huis uit te gaan, bijvoorbeeld door het voorportaal dat men Narthex noemt, de buitenlucht in, het marktplein op, om aldaar de Ander(en) (op) te zoeken!
Zoals de apostelen op weg gingen om hun verhaal te doen, zo zouden docenten levensbeschouwing op weg moeten gaan. Op weg naar de plaatsen waar jongeren zich ophouden, ze aanspreken, bezielen en leiden langs datgene wat de levensbeschouwelijke markt te bieden heeft.
Rest mij nog het volgende
Doordat het tijdschrift Narthex het begrip ‘het agorisch perspectief’ in xe9xe9n van haar artikelen noemt kan, naar analogie van datgene wat Paul Boersma stelt, ‘het agorisch perspectief’ in de volgende editie van Van Dale eveneens opgenomen worden. Daarmee is het vakgebied in xe9xe9n keer officieel twee visies rijker geworden.